skip to content

← poems

#0xFFFFFF

attım güvercinleri damdan
uçun
öyle uçun ki sanki düşmeyecek gibi
içime dolsun bi’ ümit
ne de olsa uzağım gözlerinden

o soluk teninle bana son bakışın
sarılmanı nasıl unutabilirim ki
bir kaçağın vedası gibi
arkadan gelen bir ses
“istanbul uçağı kalkıyor”

allah kahretsin dursun
dursun
gidemesin
gitme

küçük bir istanbul kurarız
galata’da inecek var deriz
bir sergi açarız içinde sen olan
sadece sen
başka türlüsü güç
düşünme

biliyorum çokça yalanlar söyledim
ama sadece sana